All good things come to an end ....

Het is een beetje raar. Allerlei dingen die ik doe, met de kinderen, met mensen van de 
introductie, met andere au-pairs krijgen nu de toevoeging: voor de laatste keer. 
Voor de laatste keer naar zwemles, naar school brengen, naar zwemles, hockeytraining, de coffee group...
Nu is het echt de laatste week dat ik met de kinderen ben. Vorige week was ook wel even pittig. Heel veel gewerkt. En eerst was George ziek en toen hij een beetje opknapte werd Henry ziek.
Tilly maakt zich een beetje zorgen over pianoles. De volgende au-pair speelt geen piano. Dus zei Tilly: "Karna, we moeten elke dag skypen zodat je me kunt helpen met pianospelen!"

En veel au-pairs die ik ken hebben ook steeds meer hun tijd hier erop zitten en gaan naar huis.
De laatste week au-pair!
Daarna nog twee weekjes rondtrekken op het Zuidereiland ........

Juni...

En toen was het alweer juni.

Afscheids-drinks omdat een van de meisjes van oriëntatie weg ging. De eerste zoals gepland (eerder zijn al meisjes vertrokken wegens heimwee, problemen met hostgezin of om medische redenen).

Ik ben één van de vulkanen op gerend, ehm geprobeerd, nou gelopen.  Maar in ieder geval 133 m hoog de Big King opgelopen.

Het eerste weekend was een lang weekend wegens Queens birthday. De familie ging op pad voor een halve marathon en logeren bij opa. Dus een lekker rustig weekend en gezellig op stap gegaan met een groepje Nederlandse au-pairs, gezellig kletsen, chillen, film. En ook nog Mount Roskill (110 m) opgelopen.

En zo kabbelt er een gewone werkweek achteraan. Stukje opvoeding van Henry: 'Charlie and the chocolatefactory' gekeken. Het is een deugniet, maar soms kan ie ook zo lief uit de hoek komen.

Nu mijn tijd hier tot een eind komt, had ik ook al mijn laatste zumbales, omdat mijn strippenkaart vol was... Toch wel weer voldaan daarna..

Ook heb ik bij George zijn hockeyteam geholpen met coachen, omdat de andere coaches verhinderd waren. Samen met één van de vaders (die de namen wel kende) heb ik het team een beetje gecoacht en de wissels geregeld. Moest wel even nadenken: hoe was dat ook alweer in de achttallen. Daarna ook nog geholpen bij een kleine interne verhuizing en verbouw…

Soms word ik ook “uitgeleend” aan vrienden om op te passen. Zo heb ik nu ’s opgepast op een baby, en kinderen van twee en vier. Heel anders dan waar ik nu heel erg aan gewend ben geraakt, vermoeiend, maar wel leuk voor een keer.

Het is ook wel grappig dat ik af en toe de vraag krijg waar ik vandaan kom, omdat ik er niet zo Europees uitzie. Zo dacht ook de oma van de hostfamily van een vriendinnetje niet dat ik Nederlands was...

Ging een avond met Mandy dumplings eten en daarna schaatsen: indoor! Buiten is het, ondanks dat het winter is, nog steeds wel boven de 13: warm dus! Maar heel leuk dus: schaatsen en het winterwonderland.

Een van de Amerikaanse au pairs had zich opgegeven voor open mic night: stand up comedy. We hebben haar met een groep aupairs gesupport. Een avondje lekker lachen en er zaten echt wel goede tussen!!!

Nu eindelijk ook ’s geweest waar ik natuurlijk wel een keer heen moest: een wedstrijd van de All Blacks. Met een hele groep nederlandse meiden. We hadden de goedkoopste kaartjes (bad sight), maar zaten daarom vlakbij de dug out. Naast dat het echt geweldig was om de Haka van de All Blacks live mee te maken was het ook erg leuk om na de wedstrijd met allerlei spelers op de foto te gaan en natuurlijk ook handtekeningen verzameld!!!!!!!!!!!!! Ik heb op de website wel opgezocht wie nu wie was, hahaha.

De wedstrijd verder was niet heel erg spectaculair. Ze speelden tegen Samoa. Uitslag: 78-0. Maar toen het stadion al helemaal leeg was kwamen we de zingende spelers van Samoa nog tegen. Dat klonk helemaal niet of ze net vet verloren hadden!

Het is nu bijna de kortste dag! En met een groepje ben ik (weer ‘s) naar Taupo geweest. Aan het meer geluncht, gewandeld, naar de Botanical gardens geweest. Verder ook nog heerlijk relaxen in de Thermal Spa. En daarna lekkere cocktails gedronken. Na een nachtje in het hostel zijn we de volgende dag naar de Huka falls gegaan: ze zijn er nog steeds... Toen zijn we doorgereden naar de Aratiatia Rapids. Die worden gevormd als de dam van de Waikato rivier enkele keren per dag wordt geopend. Wij wilden natuurlijk die opening zien. Iets voor 12 uur kwamen we daaraan en niet veel later kwam het water naar beneden. Wat een verschil voor en na.. Zoals meerdere bezienswaardigheden hier in Nieuw Zeeland zijn ook de Aratiatia Rapids gebruikt voor The Hobbit. Daarna reden we richting Wai O Tapu, waar ik al twee keer ben geweest, maar de andere meiden graag heen wilden. Geen probleem, dus bleef ik samen met een andere wachten in het cafeetje, ook gezellig! Toen was het wel weer tijd om richting Auckland te rijden. We werden in het zuiden van Auckland afgezet, want het meisje die de auto had woonde ver in het zuiden. Maar vanaf daar moesten we nog met de trein en bus terug naar huis: 2 uur lang!

Time flies......

Wat gaat de tijd snel!

Ik heb het hier heel erg naar mijn zin maar zo langzamerhand mis ik de kleine dingetjes van Nederland. Dat realiseerde ik me toen ik pas appeltaart zat te eten bij een jarig vriendinnetje.

Wat ik allemaal heb gedaan sinds de vorige blog.

Ik heb via skype een matchingsgesprek gehad voor de opleiding Logopedie. Een leuke, maar vreemde ervaring. Toen ik wegging dacht ik nog aan de studie Social Work. Maar ik ben toch nog maar ’s verder gaan neuzen. Zo kwam ik bij de logopedie.

In mei waren Liz en Henry anderhalve week naar Amerika, voor een congres en familiebezoek. Alleen George en Tilly had ik toen om op te passen, voor en na school. Heerlijk maar twee kinderen, wat een rust...

In die week was Matt jarig en zijn we met de zus van Matt (die inmiddels ook in Nieuw Zeeland woont) en haar gezin pizza gaan eten. Later die week heb ik daar ook opgepast: een tamelijk leeg huis omdat de inboedel uit Engeland nog onderweg was…..

Daarna een relaxed weekend, opgeruimd en uitgerust. Ook weer ’s meegemaakt dat de wifi het niet deed. Tja, dan kan je maar beter Auckland in, ondanks de regen…. En de tickets voor de vakantie op het zuidereiland geboekt.

Met de kinderen gaat het ook z’n gangetje. We zijn ’s lekker bezig geweest een hut te bouwen. In huis, want het kan wel ’s wat regenachtig zijn en wat frisser: het is hier bijna winter!

Toen ik een keer George en Tilly van zwemles haalde was Tilly zo moe dat ze op m’n rug bijna in slaap viel! 

Het is ook nog steeds leuk om in de leuke suburbs van Auckland rond te slenteren met de leuke winkels en cafeetjes, zo heb ik me weer een middagje vermaakt in Ponsonby.

Ook ben ik naar mijn allereerste rugbywedstrijd geweest: de Blues (Auckland) tegen de Chiefs (Hamilton). En hoewel Matt had voorspeld dat de Blues vol zouden verliezen, hebben ze toch nog een mooi gelijkspel neergezet.

Had opeens ook een medisch dingetjes: een enorm dikke vinger, die ook nog erg jeukte. Blijkbaar was ik door iets gestoken of gebeten. Gelukkig woon ik hier met twee artsen in huis en met wat anti-allergie tabletjes ging het snel beter!

Vakantie met Diederik

Zaterdag begon mijn vrije week en konden Diederik en ik samen op pad. Liftend gingen we verder naar het noorden. Opa bracht ons naar een tankstation langs de snelweg. Het ging wat druppelen en binnen 10 minuten stopte er een auto. Er werd gevraagd waar we heen moesten. Deze mensen gingen een eindje rijden en konden ons wel even brengen waar we heen wilden! Ze hebben ons naar Paihia gebracht! Daar hebben we lekker geluncht en zijn we door het dorpje heengelopen. Was zo gebeurd want 1 straatje ben je zo door. 
Bij het hostel hebben we geslapen in een ieniemini tentje, dat ook niet helemaal waterdicht bleek te zijn dus….

Zondag zijn we gaan catamaran zeilen: stond op Diederik z’n wensenlijstje, hij kon het heel goed, maar voor mij was het de eerste keer. Leuk, maar ook wel moeilijk. 
Verder liepen we over een marktje met allerlei home-made producten. Met de ferry maakten we aan het eind van de middag een snelle oversteek naar Russell, waar we wat hebben gegeten en op het strand naar de zonsondergang hebben gekeken. 
De volgende dag zijn we naar een springkussenpark gegaan. Daar hebben we ons de hele middag prima vermaakt met klimmuur, glijbaan, mini-golf en weet ik wat nog meer. Alle jongetjes (rond de 10) wilden tegen Diederik vechten. 

 



















Daarna zijn we weer terug gelift naar Auckland. We reden met een Amerikaan mee die ons helemaal thuis heeft afgezet. Zijn vrouw deed mee aan de Worlds Masters Games (soort olympische spelen voor amateurs). Mijn hostparents hebben ook daaraan meegedaan, aan de triatlon. 

Dinsdag was Anzac day, ofwel herdenkingsdag. De enige dag in het jaar dat iedereen gratis naar het War Memorial Museum mag. Normaal is dat alleen voor de inwoners van Auckland, dus daar even gebruik van gemaakt. Daarna wilde Diederik graag een Nieuw Zeelandse mall bezoeken. Dus hebben we dat ook gedaan. Om ook nog naar het zuiden te gaan, heb ik de goedkoopst mogelijke auto gehuurd. Bleek het een schakelauto te zijn. Dat was even wennen. Want dat is de tweede keer dat ik daar in rij sinds ik m’n rijbewijs heb gehaald. De roadtrip ging naar Rotoroua met een tussenstop in Matatama. Dit keer hebben we een lifter meegenomen: een Duitse backpacker. In Rotorua hadden we met Nathan afgesproken. Gek om helemaal hier met oud klasgenoot te spreken. Hij vroeg of we mee wilde naar een backpackers night out en daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen: gratis drankjes, pizza en spelletjes spelen. 

De dag erna hebben we ons ook weer prima vermaakt. En dat begon met in een plastic bal van een berg rollen, oftewel: OGO. 



We deden de zigzag route en wat was dat gaaf. Daarna zijn we een stukje verderop met de gondel naar boven gegaan. Daar had je een heel mooi uitzicht over de stad en het meer. 


Ook hebben we daar enkele keren de luge gedaan, een soort reallife mario-kart van de berg. Na een afdaling kon je met een soort skiliftje weer naar boven. De laatste keer vloog Diederik de bocht uit, waardoor hij een enorme schaafwond kreeg. Sukkel... 

Diederik heeft ook nog een extreme freefall gedaan: leek me niet zo, een beetje nep, na de skydive die ik met Dette heb gemaakt.





















We zijn verder gereden naar Taupo waar we aan het meer in ons kleine autootje hebben geslapen. En omdat het Koningsdag was, kreeg ik nog een hele leuke foto van Matt met de kids in hun oranje t-shirtjes. Zo leuk!

In Taupo was er eigenlijk niet zoveel te doen en hebben we bij de i-Site (VVV) besloten om te gaan blackwater raften. Met twee begeleiders en nog een vader en zoon gingen we op pad. Voor een van de begeleiders was het de laatste tocht. Ze lieten ons heel veel zien. Met een dik wetsuit aan (vanwege het koude water) en speciale schoenen gingen we door een grot, met een grote zwemband klimmen en klauteren en dan weer van watervallen afspringen. En uiteindelijk ook door een glowwormcave. Deze tocht duurde wel 3 uur. Aan het einde van de tocht kregen we soep en bagels om op weer op te warmen. Wat een geweldige belevenis. 

Een van de begeleiders had het over een mooie wandeling in de omgeving. Jammer genoeg konden we die niet helemaal vinden en zijn we halverwege de verkeerde track maar weer teruggegaan. 




















Vervolgens zijn we helemaal naar het noorden gereden: echt een heel eind rijden (10 uur). In het laatste dorpje voor het noordelijkste punt van het Noordereiland hebben we boodschappen gedaan. En we zijn naar het circus geweest. 

Daarna het laatste stuk gereden. Cape Reinga: het punt waar de twee zeeën (Tasman sea en Pacific Ocean) botsen. In zomer héééél druk maar nu viel dat reuze mee. Het was al wat schemerig en we kwamen aan in de wolken. Maar toen we op weg gingen naar de vuurtoren trok de wolk weg en hadden we heel mooi uitzicht. Heel gaaf om daar te zijn als het lekker rustig is. 

Terug bij de auto was het bijna donker. Ik vond het hier wel erg spannend: volgens de Maori gaan de geesten van de doden naar het hiernamaals. Er staat een poort en als je daar doorheen loopt hoor je spannende geluiden, waardoor het slapen op de parkeerplaats het best wel eng maakt. Weer op weg terug naar Auckland. Met een tussenstop bij Te Paki Stream: zandduinen: sandboarden was wegens het slechte weer niet mogelijk. 

Nog een aantal dingen die ik graag gezien wil hebben en nu van het lijstje kunnen: 
- 90 mile beach, 

- de grootste Kauri boom in Nieuw-Zeeland (51 m hoog), 

- Kerikeri, 

- de Rainbowfalls (al eerder gezien maar zeker niet erg voor een tweede keer). 

Onderweg ergens Thais gegeten en het laatste stuk naar huis gereden. De volgende ochtend konden we heerlijk uitslapen. Ik hoefde pas om 3 uur te werken. 
De laatste week zijn we naar de dierentuin geweest, de bios, Mount Eden op geklommen, gaan skiën (wat leek op Zoetermeer, beetje saai met één afdaling, maar ik hoop het nog te doen op het Zuidereiland) en hebben we thuis lekker films gekeken. 

























Toen ik moest werken is D nog een keer gaan driftkarten, wat hij heel gaaf vond. Maar we moesten ook nog m’n verjaarskado van de hostfamily doen: dineren in de skytower. We hebben ons netjes aangekleed: pak en jurkje en hebben heerlijk gegeten!!! Met een geweldig uitzicht! Het was een hele leuke avond. 

Voor de laatste dag dat Diederik hier was hadden we het idee om te gaan surfen, maar na een check van de bankrekening hebben we daar van afgezien :-( 

En toen was het voor Diederik, na 2,5 week weer tijd om naar huis te gaan. Al heel vroeg opgestaan en hem naar het vliegveld gebracht en opeens was ie weg ….. 

Aan het eind van de middag kwam Jannemijn langs. En toen werd alles weer “gewoon”: facetimen met Dette, werken, zumba... 
Grappig: Henry wilde iets aan z’n broer vragen maar in plaats van George zei hij Karna ;-) 

Op een lange werkdag, toen de andere kids bij rekenbijles waren, heb ik in de bibliotheek Henry voorgelezen uit ongeveer 7 boeken en elk boek 2 keer. Ook is de visiting teacher weer eens langs geweest, wat een onzin eigenlijk. Ook weer bijgekletst met Mandy, altijd leuk, en we hadden elkaar weer veel te vertellen na de Zuidereiland trip. Hier in Nieuw Zeeland is het hockeyseizoen nu begonnen. Ik ben bij de wedstrijd van Tilly gaan kijken. Zes tegen zes (zonder keeper). Zo grappig om te zien en te herinneren: met z’n allen op een kluitje en niet kijken waar je de bal heen speelt.. 


22 mei: 33 weken geleden weggegaan. Over 10 weken naar huis …..